| Niezależny Samorządny Związek Zawodowy |
|||||||||||||||||||||||
| MIĘDZYZAKŁADOWA ORGANIZACJA ZWIĄZKOWA w MAN STAR Trucks & Buses Sp. z o. o. Starachowice MAN BUS Sp. z o. o. Starachowice PKC GROUP POLAND Sp. z o. o. Starachowice GEGENBAUER POLSKA Sp. z o. o. (zakład w Starachowicach) |
|||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
| Designed & Copyright by Chorab 2008 © | |||||||||||||||||||||||
którego wydano tylko trzy numery. Wydano także niezliczoną ilość plakatów i afiszy. Współpracownikiem Jacka Sadowskiego był nie żyjący już Michał Pytlarz. Obaj wykonywali ogromną i bardzo ważną pracę, co jest o tyle istotne, że informacje, które przekazywali nie podlegały komunistycznej cenzurze. Ich praca również została "doceniona" przez komunistów. 13 grudnia obaj zostali internowani. J. Sadowski z więzienia został zwolniony w lipcu 1982 roku. Również on nie widział dla siebie miejsca w komunistycznej Polsce a obawa o bezpieczeństwo rodziny spowodowała, że we wrześniu 1983 roku wyjechał do Francji i zamieszkał w Tuluzie.
Obaj panowie nie byli we Francji traktowani z jakimiś szczególnymi przywilejami. Podczas półrocznego pobytu w ośrodku dla uchodźców politycznych musieli nauczyć się jako tako języka francuskiego a po opuszczeniu ośrodka na własną rękę szukali sobie pracy. Do troski o zabezpieczenia bytu rodzinie dochodziło jeszcze to, że bardzo źle znosili rozstanie z Polską. Tu trzeba jeszcze dodać, że wyjeżdżając z Polski obydwaj dostali tak zwany paszport w jedną stronę. Znaczyło to, że nie mieli prawa powrotu do Polski. Dopiero prze-miany polityczne sprawiły, że w roku 1990 mogli znów stanąć na ojczystej ziemi.
Gdy w Polsce wprowadzono stan wojenny spontanicznie zaczęły się organizować różne grupy oporu, które głównie zajmowały się drukowaniem i kolportowaniem prasy niezależnej i ulotek. Taka grupa powstała również w starachowickiej FSC. Niestety okres działalności grupy był krótki i zakończył się w sierpniu 1982 roku aresztowaniem jej przywódców. W skład grupy wchodziło wiele osób (między innymi niżej podpisany), ale dzięki temu, że nie wszyscy nawzajem się znali aresztowano tylko kilka osób, byli to: Edward Dudek, Adam Mazur, Waldemar Witkowski, Andrzej Radecki, Roman Wysiadecki, Bogusław Żmudziński i Tadeusz Wiktorowski. Część z aresztowanych w śledztwie przyznała się do zarzucanych czynów, ale E. Dudek i A. Mazur szli w zaparte i do niczego się nie przyznali. W dniu 22 października 1982 roku Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie wydał wyrok skazujący Edwarda Dudka na 2 lata więzienia, Adama Mazura na 2 lata, Andrzeja Radeckiego na 2 lata, Waldemara Witowskiego na 1,5 roku i Romana Wysiadeckiego na 1,5 roku. E. Dudkowi karę warunkowo zawieszono na cztery lata i zwolniono z wiezienia, a pozostałych skazanych to znaczy Mazura, Witkowskiego, Radeckiego i Wysiadeckiego wywieziono do więzienia w Hrubieszowie. Powodem zwolnienia z więzienia E. Dudka było to, że w chwili aresztowania miał on na wychowaniu pięcioro małych dzieci. Był samotnym ojcem, ponieważ jego żona zmarła tuż po porodzie. Tragiczna sytuacja rodzinna E. Dudka sprawiła, że w sprawę jego zwolnienia z więzienia zaangażowało się wiele osób w tym kilku biskupów.
Gdy Mazur, Radecki i Witkowski (w połowie 1983 roku na mocy amnestii) wyszli z więzienia zaczął się 
dla nich dalszy ciąg problemów. Jako "kryminaliści" dostali tak zwany wilczy bilet i nie mogli nigdzie znaleźć pracy, a przecież mieli na utrzymaniu rodziny. Z pomocą przyszedł im nieoceniony ksiądz dziekan Tadeusz Jędra z parafii Wszystkich Świętych, który zatrudnił ich przy pracach budowlanych na terenie kościoła. Niestety nie trwało to długo, bo praca szybko się skończyła. Nie widząc wyjścia z sytuacji wszyscy trzej zdecydowali się na wyjazd z Polski, a za kraj docelowy wybrali Stany Zjednoczone. Wyjeżdżali oddzielnie. Mazur wyjechał w marcu a Witkowski i Radecki w sierpniu 1984 roku. Na ziemi amerykańskiej nie czekały na nich żadne przywileje. Oni podobnie jak Nobis i Sadowski musieli się szybo uczyć języka i na własną rękę poszukiwać pracy. Imali się każdej roboty i nie było im lekko. Na przykład A. Mazur pracował po dziesięć godzin w palących promieniach amerykańskiego słońca remontując dachy. Oni również tęsknili za Ojczyzną, ale i oni nie mieli nadziei, że kiedykolwiek ją zobaczą. Mieli przecież paszporty upoważniające do przekroczenia granicy tylko w jedną stronę.
Obecnie Adam Mazur, który jest już emerytem, czyni starania, aby na stałe wrócić do Polski, co stanie się prawdopodobnie już w tym roku. Podobne plany ma Jerzy Nobis, który czeka tylko na osiągnięcie wieku emerytalnego. A. Radecki w roku 1996 miał okazję podczas pobytu w Polsce odwiedzić więzienie w Hrubieszowie, w którym odsiadywał zasądzony wyrok.
W roku 23 marca 1993 Sąd Najwyższy - Izba Wojskowa uniewinnił wszystkich skazanych nie dopatrując się w ich działaniach czynów przestępczych.
W wyroku uniewinniającym czytamy między innymi:
